Η διάγνωση αποτελεί τη βάση για την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής στρατηγικής. Ανάλογα με τη φύση και τη βαρύτητα της πάθησης, τα κλινικά ευρήματα και τις ανάγκες κάθε ασθενούς, η αντιμετώπιση μπορεί να είναι φαρμακευτική, επεμβατική ή χειρουργική. Κάθε προσέγγιση επιλέγεται με βάση τις ενδείξεις, τον θεραπευτικό στόχο και το αναμενόμενο όφελος.

Η φαρμακευτική αγωγή αποτελεί βασικό μέσο αντιμετώπισης πολλών παθήσεων της Ωτορινολαρυγγολογίας. Η επιλογή της εξαρτάται από τη διάγνωση, την αιτία και τη βαρύτητα της πάθησης, καθώς και από το ιατρικό ιστορικό και τις ιδιαίτερες ανάγκες του ασθενούς. Στόχος είναι η αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας, όπου αυτό είναι εφικτό, ο έλεγχος των συμπτωμάτων και η αποκατάσταση της υγείας και της λειτουργικότητας. Η αγωγή εξατομικεύεται και επανεκτιμάται ανάλογα με την ανταπόκριση και την εξέλιξη της κλινικής εικόνας.

Η επεμβατική αντιμετώπιση περιλαμβάνει στοχευμένες ιατρικές πράξεις που αποσκοπούν στη διάγνωση ή τη θεραπεία συγκεκριμένων παθήσεων, χωρίς να απαιτείται κατ’ ανάγκη κλασική χειρουργική επέμβαση. Ανάλογα με την πάθηση, μπορεί να περιλαμβάνει ενδοσκοπικές πράξεις, τοπικές παρεμβάσεις ή άλλες εξειδικευμένες τεχνικές. Η επιλογή της βασίζεται στα κλινικά ευρήματα, στις ενδείξεις και στο αναμενόμενο όφελος για τον ασθενή. Προϋποθέτει σαφή καθορισμό του στόχου, εκτίμηση των πιθανών κινδύνων και κατάλληλο σχεδιασμό.

Η χειρουργική αντιμετώπιση επιλέγεται όταν η φύση της πάθησης και τα διαγνωστικά ευρήματα τεκμηριώνουν την ανάγκη χειρουργικής παρέμβασης. Ο σχεδιασμός βασίζεται στη λεπτομερή γνώση της ανατομίας, στην έκταση και τη βαρύτητα της νόσου, στη λειτουργική επιβάρυνση και στη συνολική κατάσταση του ασθενούς. Στην Ωτορινολαρυγγολογία, οι χειρουργικές τεχνικές ποικίλλουν ανάλογα με την ανατομική περιοχή και τον θεραπευτικό στόχο. Κεντρική επιδίωξη είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση της πάθησης, με τη μέγιστη δυνατή διατήρηση ή αποκατάσταση της λειτουργικότητας και με συνεκτίμηση των πιθανών οφελών και κινδύνων.